کد مطلب : 6081
09 تیر 1397 - 10:20
تعداد بازدید : 307 بار
اخبار » مقالات

توجه به منابع جانبی یا فرعی در نقد و تصحیح متون کهن کاربرد ویژه‌ای دارد. این‌گونه منابع با متن تصحیح‌شده ارتباط‌هایی فرعی مانند تاریخی و محتوایی و ساختاری دارد. تذکرة‌الاولیای عطار همواره مانند متنی مرجع در سنت صوفیانة ایرانی منظور همگان بوده است. گزیده‌ها و ترجمه‌های گوناگون این متن در طول تاریخ نشان‌دهندة این واقعیت است. منظومة ولی‌نامه در نیمة نخست قرن نهم هجری در شهر شیراز سروده شد. این اثر ترجمه‌ای منظوم از تذکرة‌الاولیای عطار است که افزون‌بر جنبه‌های ادبی و هنری از منظر متن‌شناسی نیز بسیار اهمیت دارد؛ زیرا نویسندة آن گویا به نسخه یا نسخه‌های اصیلی از تذکرة‌الاولیا دسترسی داشته و در نظم این مجموعه کوشیده است تااندازة ممکن به ضبط‌های ویژةتذکرة‌الاولیا پایبند باشد. در این نوشته ویژگی‌های این منظومه تبیین و نمونه‌هایی از ضبط‌های دقیق و اصیل آن بررسی می‌شود؛ همچنین نویسنده با تحلیل‌های نسخه‌شناسانه می‌کوشد تا نقش این اثر را مانند متنی جانبی در تصحیح و گشودن برخی از مشکلات متنی تذکرة‌الاولیاواکاوی کند.

این مقاله نگاشته مجتبی مجرد در متن شناسی ادب فارسی، دوره 10، شماره 3 - شماره پیاپی 39، پاییز 1397، صفحه 109-120می باشد که می توانید از لینک زیر بخوانید.

اصل مقاله

 

 

آمار بازدیدکنندگان

مهمانان :

400 

امروز :
دیروز :
این هفته :
این ماه :
بازدید کل :
10554
13641
10554
286626
13811052